Hoewel ik al weer een aantal nieuwe gedichten heb geschreven de afgelopen tijd, ben ik hier niet erg actief geweest over de afgelopen maanden en heb al een tijd niks geplaatst.
Verder is het ook beter als bepaalde situaties van waaruit iets geschreven is al weer voorbij zijn zodat je met een frisse blik kunt schaven en er ook wat afstand is.
Het is wederom een wat treurig gedicht...mjaah...ldvd is nu eenmaal een geweldige inspiratiebron. Dit gedicht gaat over de vragen waar je mee achterblijft als het stuk loopt. Dat is natuurlijk nooit leuk, maar soms gebeurt het gewoon op zo'n vreemde manier dat je niet kunt snappen hoe het zo gelopen is, je het in het begin mss niet eens doorhebt en er achteraf dan een nare smaak aan over houdt. Zo krijgt alles wat ervoor was dan eigenlijk de waarde van dat eind toegekend.
Dit keer heb ik een wat gecompliceerder schema probreren te volgen. Ik hoop dat jullie 'm mooi vinden en zoals altijd hoor ik reacties natuurlijk graag.
********************************************
Waarom :
De vraag der vragen blijft gestaag en
Ongevraagd zichzelf herhalen
In mijn hoofd, wil niet vervagen
Dagen kunnen mij slechts falen
Terecht of onterecht gevecht
Echt of niet eens waar geweest
Niets over van het moois gezegd
Slechts vragen kwellen nu mijn geest
Gehoord dat woord nu door en door
Door mij, in mij ga niets meer om
Dan slechts die vraag die mij zo stoort
Het woord, de vraag, waarom, waarom ?
********************************************
Alles zelf geschreven, niet kopiëren ajb!!!
********************************************
Vind je hem mooi/leuk, please share with all your friends !!
********************************************
Stuur door
Dit is niet OK